रामशरण काका हरेक बिहान आफ्नै पसलको सानो दराज खोल्छन् र गन्ती गर्छन्  ; अबिरका प्याकेट,  माला,  खादा र  फूल।

अचम्म त उनलाई के लाग्छ भने, यी सामान किन्नेहरू सबै उम्मेदवारका कार्यकर्ता नै हुन्छन् ।

दिउँसो जुलुस आउँथ्यो। उम्मेदवार गाडीबाट झर्थे, अनुहारमा बनावटी नम्रता तर काँधमा पहिल्यै मालाको भारी।

भीडले झन् थप्थ्यो- अबिर, माला, खादा र फूल ।

रामशरण काका टोलको छेउमा उभिएर हेर्छन्  ; सबै उम्मेदवार एउटै देखिन्छन् ; फरक केवल पार्टीको झण्डा र चुनाव चिन्ह ।

एक दिन उनले आफ्नो छोरालाई सोधे-

“यत्रो अबिर, माला, फूल र खादा भोट माग्ने बेला किन लगाउनु पर्यो ?”

छोराले हाँस्दै भन्यो- 
“बुबा, परिणाम आएपछि त १६५ जनाले मात्र लगाउने हो । मतगणनाअघि सबैले रहर पुरा गर्नु परेन त  ? ”

===