सञ्जय सुमन 
 

रूखमुनि मानिसहरू बसिरहेका छन् 
माथि चराहरू 
मानिसहरू चराका कुरा गरिरहेका छन् 
चराहरू मानिसका 
लामो छ रूखको ईतिहास
चराको पनि 
यी मानिसहरू नहुँदै चराहरू आइरन्थे 
रमाउँथे, गाउँथे 
उड्थे, बस्थे ।
मानिसहरू आए 
यो जमिन उसको भयो 
अनि रूख पनि 
मन परेको छैन यी मानिसहरूलाई 
चराहरू बसेको 
क्रूर आँखा उघार्छ र माथि हेर्छ
घरी ढुङ्गो टिप्छ 
चर्को स्वरमा थपडी बजाउछ
चराले बुझ्छ 
`धेरैबेर बस्यौँ भने कसैलाई काग, कसैलाई बक्कुलो

बनाइदिन्छन् यी मानिसहरू ।´
र उड्छ । 
ए मानिस ! कहिले बुझ्छौ ?
यो रूख तिम्रोभन्दा बढी चराको हो ।

हालः काठमाडौं