सेफलीको सुसुराली भारतको उत्तर प्रदेशको खिरी जिल्लास्थित पुरैना गाउँ हो । पुरैना जान नेपाल–भारत सिमानामा रहेको मोहना नदी तर्नुपर्छ । तर उनीहरुको मातृत्व प्रेम गाँसिएको अग्रासन पुग्ने बाटोमा मोहना नदी सोमबार तगारो बनेर तेर्सिएको थियो । 

           पारी छोरीको गाउँ औंल्याउँदै बुधराम चौधरी,                                                              सबै तस्विरः लखन दहित

नदी तर्न ती दम्पती भित्तरिया–मोहनापुर घाटमा राखिएको डुंगा चल्ने पर्खाईमा थिए । मलिनो अनुहार पार्दै बुधरामले भने, ‘यो अग्रासन, हाम्रो चोखो मायाको पहुरा हो । बिहानदेखि दिउँसोसम्म यही मोहना नदीकै ढिकमा छौ । उता पारि छोरी हाम्रो बाटो कुरेर बसेकी होलिन् । हामी वारि ३÷४ घण्टादेखि छौ । घर फर्कौ भने, कुन मुख लिएर फर्कौ । साँझसम्म जसरी भएपनि तर्नै पर्ला ।’

आफ्ना क्षमता अनुसारका विभिन्न सवारी साधनको माध्यमबाट टाढा–टाढा रहेका चेलीहरुलाई अग्रासन पु¥याउने ताँती थियो । तर अग्रासन पुर्याउने बाटोमा बाढी लगायतको अवरोधले कतै माया र भातृत्वप्रेम साटासाटका फिक्कापन आएको थियो ।
कैलालीको कैलारी गाउँपालिका–६ बेनौलीका जीतलाल डंगौराको पीडामा पनि बुधराम दम्पत्तिको जस्तै देखिन्थ्यो । उनी मोहना पारिको गाउँ मोहनपुरमा अग्रासन पु¥याउन भनी घरबाट बिहानै निस्किए । जीतलाल पनि मोहना वारि नै रहे ।
जीतलाल र अग्रासनको ब्यग्र पखाइमा रहेकी उनकी छोरी फूलकुमारी चौधरी र नातिबीच मोहना नदीको पारिपारिबाटै इसारामै भलाकुसारी भइरहेको थियो ।

‘कहिले काहीँ आउने यस्ता प्राकृतिक अवरोधले मन रोएर आउँछ । छोरीलाई अग्रासन लिएर गएको म वारि छु । पारीबाट छोरीले मलाई कुरिरहेको छ । कतिखेर यो नदीका बहाब घट्ने होला ? र छोरीलाई अग्रासनसहित अशिष दिन पाउँला’, जीतलालले लामो सास तान्दै भने । 
साँझसम्म छोरीको घर अग्रासन पु¥याएरै छोड्ने बुधराम र जीतलालको भनाइ थियो ।
अन्ततः भगवान्ले तिनको कुरा सुने, पानीको बहाव घट्यो । डुंगा चल्यो । अग्रासन दिएर फर्किनेबेला उनीहरु छोरीको घर पुगे ।