लेखक, पत्रकार तथा साहित्यकार आदरणीय दाई कृष्णराज सर्बहारी द्धारा लिखित सामाजिक उपन्यास 'लाल केरनि' ११ घण्टा भित्र पढेर सक्काइयो ।

यो उपन्यास सुरु देखि अन्त्य सम्म पढि रहँदा आँखाबाट आँसुहरु छचल्किएको पत्तो नै पाएन, पढ्दा-पढ्दै बोली बन्द भयो, मन भावुक भएर आयो, समग्रमा अति नै मार्मिक र यथार्थ लाग्यो ।

यो उपन्यास, १३५ पेज भित्र रहेको यो उपन्यास एउटा सामाजिक उपन्यास हो, एक्काइस भागमा बाँडिएको यो उपन्यासभित्र कमैया, कम्लहरीहरुको पिडा, खेती-किसानीको कुरा, शोषक-सामन्तिहरुका कुरा, शिक्षा-अशिक्षाका कुरा, समग्रमा थारु रहन-सहन, कला-संस्कृतिका कुरा समेटिएको छ ।

उपन्यासकारले हाम्रो जनजिवनमा आधारित, समाजमा हुँदै गरेको सत्य-तथ्य घटनालाई काल्पनिकताको संग्या दिंदै घर र समाजभित्रको सत्य कथा लेखेका छन। तसर्थ यो उपन्यासले कमैया, कम्लहरीहरुको यथार्थ चित्रण गरेको छ ।

भाइ-भाइ बिचको मनमुटाब, सासु-ससुराबिचको कलह, छोरीलाई सानै उमेरमा कम्लहरी पठाउँदाको आमा-बुवाको पिडा, भर्खरै बिवाह गरेर पनि श्रीमानसंग राम्रोसंग बस्न नपाएको एउटा नव दम्पतीको पिडा, काठमाण्डौमा कामको लागि तारिख बोक्दाको पिडा, जमिन्दारले कमैया-कम्लहरिहरु माथि गरेको सास्ती, यावध कुराहरु यस उपन्यासभित्र समेटिएको छ ।

उपन्यासकारले बडो मार्मिक ढंङ्गले यस उपन्यासको इतिश्री र अन्त्य गरेका छन। थालनीमा यो उपन्यास वियोगान्तमा टुङ्ग्याए पनि समय परिस्थितिले गर्दा पुन: सम्पादनको क्रममा संयोगान्तमा लगेर टुङ्ग्याइएको कुरा उपन्यासकारले १३७ पेजमा रहेको 'कुछ टे कहहि परल' शीर्षकमा उल्लेख गरेका छन।

उपन्यासकार थारु भएकै कारणले होला यस उपन्यासको भाषाशैली आफ्नै मातृभाषामा शिष्ट र सभ्य शैलीमा लेखेका छन, तर यसो भनि रहंदा कही कतै उन्नाइस-बीस भएको पनि पाइन्छ। उसो त उपन्यासकारको यस भन्दा अघि २०५५ सालमा थारु भाषाको पहिलो उपन्यास 'फुटल करम' र २०५९ सालमा नेपाली भाषाको उपन्यास 'गन्तव्य' प्रकाशित भैसकेको छ। 'लाल केरनि' उहाँको तेस्रो थारु भाषाको उपन्यास हो। उपन्यासकार लेख्छन् "अबका दिनमा पोस्टाको संख्या बढाउनु भन्दा बालबालिकाहरुको लागि बालरचना र आख्यान विधामा कलम चलाउनतर्फ अग्रसर हुन्छु।"

तसर्थ यो प्रतिबद्धता पनि उहाँले छिट्टै नै पुरा गरुन, उहाँको कलम कहिल्यै नरोकियोस, सदैव सत्य-तथ्य उहाँको कलमले लेखि रहुन मेरो यही आशा र भरोसा सहित ढिलै भए पनि उहाँलाई ''लाल केरनि'को धेरै-धेरै शुभकामना छ।