जसले नदीसँगै जीवन सिक्यो
जसले वनसँगै सपना रोप्यो
जसले माटोसँगै पसिना साट्यो 
ऊ सधैं उहीँ रह्यो
धर्तीको काखमा गहिरो गरी
गाडिएको जराजस्तै
हावासँग झुक्ने तर नटुट्ने बाँसझैँ ।

थारुले पायो,
आफ्नै खेतमा अरूको नियम
आफ्नै बारीमा अरुको कानुन
आफ्नै माटोमा पराइको नाम
आफ्नै गीतमा मौनताको आदेश ।

उसले पायो
बाढीले बगाएको झुपडी
विकासले छोएको नपुग्ने गाउँ
र, अधिकारको नाममा 
टाढा टाढासम्म पुग्ने आश्वासन मात्र ।

तर पनि
थारु रोएन
ऊ गुनासोको नदी बनेर बगेन
ऊ अझै पनि मुस्कुरायो
धानको बालाजस्तै 
झुकेको तर हरियो ।

किनकि
उसलाई थाहा छ
माटो बेचेर होइन
माटो सम्हालेर मात्र
आफ्नो अस्तित्व जोगिन्छ
आफ्नो पहिचान जोगिन्छ।

त्यसैले,
प्रश्न अझै बाँकी छ
थारुले के पायो ?
कि उसले अझै पनि
आफ्नो अधिकारको
सामाजिक न्यायको
पहिलो अक्षर
लेख्न बाँकी नै छ…!