मेरो कहानी

एक समय
मेरो सबैभन्दा राम्रो समय थियो
ऊ मेरो थियो
म उसको
हामी दुवैले एउटै बरफ खान्थ्यौँ
हटियाको ढुङ्री, पकौरा
झिली, मुरही
हामी सँगै बसेर खायौँ ।
ऊ आफ्नो सिरानीमा टाउको राखेर
सपना देख्दै थियो
म आफ्नो सिरानीमा टाउको राखेर
सपना देख्दै थिएँ
हाम्रो सिरानी फरक थियो
यद्यपि सपना एक थियो।
उसलाई  घाउ, चोट लाग्दा
म दुख्थेँ
 मैले उसलाई एक दिन नदेख्दा
संसार अँध्यारो लाग्थ्यो 
 उसलाई भेटेको दिन
यो संसारको सबैभन्दा 
खुशीको दिनजस्तो लाग्थ्यो
यस्तै दिन
जीवनमा हरेक दिन ल्याउन
हामी संघर्ष गरिरहेका थियौँ।
मेरो नजरमा ऊ राजकुमार
संसारको नजरमा, ऊ मेरो प्रेमी 
एकदिन, 
लज्जावती झारझैँ
म लज्जित भएँ
संसारको आँखा  छल्दै
हामी दुवै प्रेमको उत्कर्षमा पुग्यौं
अनि म गर्भवती भएँ
मेरो गर्भमा मेरो उसको  बच्चा थियो तर
संसारको नजरमा बाउको नाम 
नखुलेको बच्चा थियो ।
एक दिन संसारलाइ नभनी
अविवाहित
उसले मलाई आफ्नो घर भित्र्यायो 
त्यस दिनदेखि  मान्छेहरूको नजरमा
म पोइल गएँ
त्यतिले पनि यी मान्छेहरूलाई पुगेन
मध्यरातमा
उसको आँगनमा आएर 
किन हाम्री  छोरीलाई भगाइस् भन्दै
उसको टाउकोमा ठूलो ढुङ्गा बजारियो
त्यसपछि मेरो संसार ध्वस्त भयो
उसको क्षतबिछत 
रगतले लतपतिएको टाउको समातेर
मैले अपराधीहरूलाई औंल्याएँ
मेरो गर्भमा रहेको बच्चाको 
यो संसारले नाम राख्यो
अनाथ ।

सिरहा नेपाल
हालः पोर्चुगल