बबईका छालहरूमा अभावको गीत गाउँदै

आफ्नै थाप्लोभरि खुल्ला आकाशको भारी बोकेर

भत्किनै लागेका झुप्राका ओतहरू सँगै

बसेका छन् ती- अनिश्चित भोलिको बाटो कुरेर।

सरकारको कठोर आधुनिक डोजरको गर्जनमा

आफ्नै रगतजस्तो तातो पसिना उमाल्छन्,

र, भोकले रूँदै गरेका नानीहरूको आँसुमा

थोरै नुन मिसाएर विवशता निल्छन्, घुटुक्क।

​उसले कहिल्यै सोचेन

कि धर्तीको एउटा सानो कुनाको सपना बोकेर

आफैँ बेघर हुनुपर्नेछ आफ्नै आँगनमा

सरकारका डोजरहरू सडकमा दौडिरहँदा

आफ्नै कर्मको निष्ठुर उठीबासलाई धाप मार्दै।

​आज किन हो, उसलाई त

ओत लाग्ने पालको खम्बा पनि कालजस्तै कठोर लागिरहेछ

उसको थकित शरीरलाई छोई भाग्ने हावा पनि

पुर्खाको इतिहास बगाइदिने बाढीजस्तै चिसो लागिरहेछ।

​आफूले कहिल्यै टेक्न नपाउने पक्की सहरलाई

कल्पनामा निफन्दै निदाउन खोज्छ

आफ्नै फाटेको भोटो जस्तै पातलो भाग्यले आफूलाई छोपेर

मानौँ त्यो च्यातिएको कपडाले उसको सबै नग्नता छोपिदिनेछ।

​उसका तमाम खुसी र मुस्कान बोकेको भोलिलाई सम्झन्छ

आफैँसँग टोलाउँछ र,

कोल्टे फेरेर एउटा लामो सुस्केरालाई अँगालो हाल्दै

कुन बेला घर भत्किने हो भन्ने त्रासमा सुत्छ।

​भोलि बाँच्ने आशामा ऊ यसरी नै प्रत्येक रात मरिरहेछ

पुस्तौँ बितिसक्दा पनि,

तर आएन उसको नाममा कहिल्यै लालपुर्जा ।।

बारबर्दिया नगरपालिका १०, मेरैया, बर्दिया

कवि अञ्जान धर्कट्वा "रमेश"