मै डुखी रलक बेला 
हसैठो टुँ
मै खुशी  हुइलक बेला 
झन खुशी बनैठो टुँ 
मोर आँखिम आँस गिरलक 
मन नै परठ टुँहिन
टबे टे मै रोईठुँ टे का हुइल कैहके 
आँस पोछे अइठो टुँ
उमेरले छोटे बटो टुँ टबो पर 
टोहार बाट सुने बेर महा भारी अस लागठ
कबो कबो मै रिसाके बोलेबर
दिदि असिक जिन बोल्हो कैहके 
बहुट लरम हुइक सिखैठो ‍टुँ
अट्रा छोटमे समझदार 
बहुट मिलसार बाट कैके
मही खुशी ओ गर्व महसुस करैठो टुँ
उमेरसे छोट हुके किल नै
आपन व्यवहारले फे टे 
घरक मैगर मनै होउ टुँ । 
कक्षा १२
गोरखा मोडल केन्डरी स्कुल लमही, 
दाङदेउखर
२०८२।९।५

नेपाली भासम् उल्ठाः
 

प्यारो मान्छे
म दुखी हुदा मलाई हसाउछौ तिमी
म खुशी हुदा मलाई झन खुशी बनाउछौ तिमी ।
मेरो आँखामा आँशु मन पर्दैन तिमीलाई
त्यसैले त म रुदा दिदी के भयो नरुनु भन्दै 
आँस् पुछन आउछौ तिमी ।।
उमेरले अझै सानै छौ तिमी
तर तिम्रो कुरा सुन्दा 
तिमी ठूलो भैसक्यो जस्तो लाग्छ
कहिलेकाँही म रिसाएर बोल्दा
दिदी यसरी बोल्न हुन्न भन्दै 
विनम्र हुन सिकाउछौ तिमी
यति सानो उमेरमा समझदारी भन्दै 
विनम्रताको कुरा गरेर
मलाई खुशी अनि गर्वको भान गराउछौ तिमी
उमेरले सानो भएर मात्र होइन 
आफ्नो राम्रो व्यवहारले पनि 
घरकै प्यारो मान्छे हौ तिमी ।।

नेपालीसे थारु भासम् उल्ठाः शत्रुघन चौधरी