......
नेपाली भाषामा

जितिया  

जान्छु माइती
बा र दाइ लिन आउनु भएको छ
जितिया गर्ने दिदी, बैनीलाई 
लिन आएका बा र दाइ- भाइलाई
परेवाको मासु र भात खान दिँदै गरेँ स्वागत
तेलपौर रोटी, दही, चिउरा 
कोसेली बोकी पुगेँ माइती ।
आएका छन् माइती गाउँभरि दिदी, बैनीहरू
सबै दिदी, बैनीहरूसँग
 सुख, दु: खका कुरा गर्दै
पहिलो दिन बिहान
पिना र माटोले कपाल धुँदै नुहाएँ
नुहाइवरी घिरौलाको पातमा दही, चिउरा र
 घिरौलाको फूल चढाउँदै 
गरेँ पूजा जितमहान बाबाको नाममा 
पहिलो दिन बिहान नुहाएर पूजा गरि खाएँ
त्यही दिन मध्य रातमा आमा उठेर 
माछा, ओल तरकारी, आलु, भेन्टा, 
लौकाको तरूवा र मरूवाको रोटी पकाइन् ।
हामी सबै दिदी, बैनीहरू उठेर
आमाले पकाएको तरूवाहरूसित
चिउरा, दही, केरा र गुड खायौँ
यसलाई ओटघन खानु भनिन्छ ।
त्यही वेला आमाले भनिन्,
जितिया पवैन वर भारी
धियापुताके ठोइक सुतेलि
अपना लेली भोइर थारी ।
दिउँसो, 
गाउँका सबै सखी मिलेर 
डालो बोकी हिँड्यौँ सुन्न 
जितमहान बाबाको कथा
सुन्यौँ जितमहानको कथा
बुझ्यौँ चुलही, सियारीको चरित्र
कथा सुनेर,
बाबा जितमहानको पूजा गर्दै 
गरेँ कामना सन्तानको
 सुख, शान्ति र दीर्घायुको । 
दिनभरि र रातभरि निवाला व्रत बसी
बिहान सूर्य उदाउने बित्तिकै 
नुहाएर धूप बाली
घिरौलाको पातमा घिरौलाको फूल र
दही, चिउरा, सुपारी चढाउँदै 
सुकेक कुश नङ्ले काटेर चारै दिशामा फाल्दै
जितमहान बाबासित फेरि 
सन्तानको दिर्घायुको कामना गर्दै 
बौटरा निल्दै तोडेँ व्रत ।
शनिबार ओटघन ( दर) खाएर
आइतबार निवाला व्रत बसी
सोमबार व्रत तोड्छ
त्यसलाई जितिया सुइध लागेको भनिन्छ ।
भर्खर बिवाह भएका र जुठो पर्दा व्रत टुटेका
दिदी, बैनीहरूले सुइध लागेपछि
 जितियाको व्रत उठाउने गर्छन् । 
जितिया पर्व उदार छ
यो पुरूष प्रधानको ओकालत गर्दैन 
दिदी, बैनीहरू श्रीमानको लागि होइन
सन्तानको दीर्घायुको कामना गर्न व्रत बस्छन् 
सन्तानको रक्षक आमा हुन् 
सन्तानको लागि आमा
धरती
शान्ति, 
ममताकी खानी
सहनशीलताकी प्रतिमूर्ति हुन् ।
सन्तानमाथि कुनै वज्रपात आउन लागे
आमा
दुर्गा, काली, लक्ष्मी र सरस्वती 
सबै बन्न तयार हुन्छिन् ।

अनुवादः कवियत्री स्वयम्
सिरहा नेपाल, हालः पोर्चुगल